ساعت ٧:٢۸ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٧ فروردین ۱۳۸٥  

      

 

اولين بار كه مي خوام يه متن بنويسم .

 

اون هم درباره يه اتفاق مهم ...

 

يه حادثه بزرگ... دوست داشتني و عزيز .

 

درسته كه آدم ممكن با شنيدن كلمه اتفاق يا حادثه حس خوبي بهش دست نده و ممكن

 

احساس خطر... دلهره و يا اضطراب هم بكنه .

 

ولي بعضي اتفاق ها يا حادثه ها در زندگي هستش كه آدم دوست داره بارها و بارها تكرار بشه

 

و ازشون لذت ببره

 

درست مثل همين اتفاق ... هفدهم فروردين ماه .

 

هر سال وقتي درخت ها از خواب زمستوني بيدار ميشن و شكوفه ميكنند .

 

هر سال وقتي طبيعت دوباره جونه ميزنه و جون تازه اي مي گيره .

 

هر سال وقتي بارون هاي بهاري همه جا مي باره و همه چيز و تر و تازه ميكنه و عطر كوچه هاي

 

نم ناك ديوونت ميكنه .

      

 توي تموم اين زيبايي ها يه روز سبز تكرار نشدني هست كه هر سال خاطره اش رو        

 

 جشن  مي گيريم .

 

امروز كسي به دنيا آمده به لطافت خوده بهار .

 

به سبزي تمام جنگلها... به بزرگي آسمون آبي .

 

و به زيبايي شكوفه هاي بهاري  ...

 

و امروز تو به دنيا آمدي... قدمت گلباران  ...

 

آرزو مي كنم  هر سال باشي و باشم تا در كنار تو و از بودن با تو لذت ببرم .

 

ساراي عزيزم تولدت رو تبريك ميگم .

 

اميدوارم كه هميشه مثل بهار با طراوت باشي

 

و هيچ وقت غم توي چشم هاي قشنگت نشينه

 

دوستت دارم به وسعت كلمه عشق ....

 

                                                                                                  (( رامتين ))


کلمات کلیدی: