فصل من !!!
ساعت ٩:۳٢ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢۸ اسفند ۱۳۸٥  

 

                          bahar

با دیدن شکوفه های درخت تو حیاط حسش کردم !

حس کردم خیلی نزدیکه !

حتی وقتی بیشتر دقت کردم صدای قدماشو هم شنیدم !

آره !

بهار داره میاد و یه دنیا دیوونگی واسه من میاره !

بــــــــــهار

                فـــــــــصل

                               عـــــــاشق شدنم

                                                         بـــــــــــهار

                                                                         فـــــــــصل

                                                                                        اومــــــــــدنم

                                                                                                                ...

                                               بـــــــــهار فــــــــصل مـــــــــن !

نمی دونم چرا اما همیشه بهارا ٬ عاشق تر می شم ٬ دیوونه تر می شم !

حتی حس می کنم تو فصل بهار ضربان قلبم هم تندتر میشه !

امسال سعی کردم قلبم رو حسابی خون تکونی کنم ٬ تمام ناراحتی ها و دلخوری ها رو جمع 

کنم و شب چهارشنبه سوری آتیششون بزنم !

اما ...

اما یه لکه سیاه کوچولو بدجنس ٬ بدجوری دلمو زشت کرده ٬ حتی واسه پاک کردنش به جوهر

نمک هم متوصل شدم ٬ اما فایده نداشت ٬ مثل سال پیش پاک نشد ٬ نمی دونم این لکه سیاه

تا کی رو قلبم می مونه !

دوست ندارم با یه لکه زشت و سیاه رو قلبم سال ۸۶ رو شروع کنم اما انگار چاره ای نیست یا

شایدم دست خودم نیست !

سال ۸۵ سال خوبی بود ٬ حداقلش این بود که هر چی فکر کردم که یه خاطره بد از این سال

یادم بیاد ٬ چیزی به ذهنم نرسید و به خاطر همین خدا رو شکر می کنم !

سال جدید رو به همه تون تبریک می گن و برای تک تکتون آرزوی شادی و سلامتی می کنم !

                           !!! همین طور برای عـــــــــــــزیزترینم : رامــــــــــــــــتینم !!! 


کلمات کلیدی:
خداحافظی !!!
ساعت ٩:٥٤ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٥ اسفند ۱۳۸٥  

                                 Bye

همیشه از خداحافظی بدم میاد ٬ همیشه از خداحافظی یه چیز یاد می گیرم !

همیشه موقع خداحافظی کم میارم و خودم رو گم و گور می کنم عین آدم دزد و دله ای که درست یه لحظه پیش از اون که داره راهش رو می کشه بره ٬ یه چیزی کش می ره !

همیشه توی اون لحظه حرف زدن یادم می ره ٬ عینهو بچه ای که یه کم تک زبونی هم حرف می زنه و حالا مجبورش کردن واسه یه ایل آدمیزاد انشای تابستون رو چگونه گذروندید ٬ بخونه!

همیشه درست همون ثانیه که دستت رو بلند می کنی که برام تکون بدی ٬ همون جوری سرپا با چشم های بهت زده و خیس عینهو عقب مونده ها خیره می شم به شونه ات که چطور می چرخه واسه دست تکون دادن و انگار از توی دستت یه عالمه پروانه پر می کشه تو هوا ٬ بعد من دستامو عین بادبزن برقی وسط زمستون یخ تکون می دم و زل می زن توی چشمات که یعنی خداحافظ !

همیشه اون لحظه مثل زن های کارتون ژاپنی که با لباس پف پفی دنبال کالکسه می دون ٬ سکندری می خورم !

لحظه دیدنت اون قدر خوشحال می شم که انگار تمام دنیا رو بهم دادن و لحظه رفتنت انگار همون دنیا رو  ٬ رو سرم خراب می کنن !

خداحافظ از عصر پنج شنبه تا عصر یه پنج شنبه دیگه که من هم زمان دو حس رو با هم تجربه کنم ٬ شادی حضورت و غم دوباره رفتنت !


کلمات کلیدی:
دويدن...راه رفتن...پرواز کردن !!!
ساعت ۱٢:٢٧ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۳ اسفند ۱۳۸٥  

                   :)

 « وقتی راه رفتن را یاد گرفتی ٬ دویدن را بیاموز و وقتی دویدن را آموختی ٬ پرواز را »

رفتن رو بیاموز چرا که راه هایی که می ری جزیی از تو می شه و سرزمین هایی که پشت سر گذاشتی بخشی از مساحت تو !

دویدن رو بیاموز چرا که هر چی رو که بخوای دوره و هرقدر زود باشی ٬ دیر !

و پرواز رو یاد بگیر نه برای اینکه از زمین جدا شی چرا که تو از جنس زمینی ٬ برای اینکه به اندازه فاصله زمین تا آسمون گسترده بشی !

من راه رفتن رو از یه سنگ یاد گرفتم ٬ دویدن رو از یه کرم خاکی و پرواز رو از یه درخت !

بادها از رفتن چیزی به من نگفتند چرا که اون قدر در حرکت بودند که رفتن رو نمی شناختند!

اسب ها دویدن رو یادم ندادن چرا که اون قدر دویده بودند که دویدن رو از یاد برده بودند !

پرنده ها ٬ پرواز رو یادم ندادند چرا که اون قدر در پرواز خودشون غرق بودند که اون رو به فراموشی سپرده بودند !

اما سنگی که درد « سکون » رو کشیده بود ٬ رفتن رو می شناخت و کرمی که تو اشتیاق دویدن سوخته بود ٬ دویدن رو می فهمید و درختی که پاهاش تو گل بود از پرواز خیلی چیزا می دونست !

اون ها از « حسرت » به « درد » رسیده بودند و از درد به « اشتیاق » و از اشتیاق به « معرفت »

« وقتی راه رفتن را یاد گرفتی ٬ دویدن را بیاموز و وقتی دویدن را آموختی ٬ پرواز را »

راه رفتن رو یاد بگیرید چون از خودت تا خدا گام برداری !

دویدن رو یاد بگیر چون چه بهتر که از خودت تا خدا بدوی !

و پرواز رو یاد بگیر چرا که باید روزی از خودت تا خدا پر بزنی !

پس من : راه می روم ٬ می دوم ٬ و روزی پرواز می کنم !


کلمات کلیدی: