چشمـــــــــــــات
ساعت ۱۱:٤۱ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٩ اسفند ۱۳۸۳  

   اين عيد چه رسميه !!!

                                                 که حتی شنيدن صدای پاش

                                            زمزمه بارون و بوی طـراوت

                                    و گفتن : (( سال نو مبارک ))

   وسوسه ی دل انگيز ايستادن زير اون بارون !!! 

        پس بازم با شوقی کودکانه ميگم :

                                                            (( سال نـــــو مـــــــبارک ))

 

  

                          امشب از نگات می خوام به حس بودن برسم

                  می خوام از سکوت شب به اوج خوندن برسم

                  می خوام از شعر چشــات دوباره فالــی بگيرم

                  می خوام از کــــــــلام تــو دوباره حالـی بگيرم

                  می خوام از سرخی لبهات غـم و  آتيــش بزنم

                  ريشــــــــــه غربـتم و با دســـتای تـو بکـــــنم

                  می خوام عکس عشــق و تو آينه قلــبت ببينم

                  می خوام از شــوق نگاهت سر راهت بشـينم

                  رودی از زلال قلبـــت به کوير تشنهء دل بکشم

                  خط ابـروت و روی هر چی که مشـــکل بکشم

                  می خوام امشـب دل و  تو آســـمون تو پر بدم

                  نغمه عشـــــقم و با حنجره تــو ســـــــــر بدم

                  می خوام امــشب تـــو چشــــــــات طلوع کنم

                  می خوام امــشب بـــا چشـــــــات شروع کنم

 

                                  

   

           

  

                        

                                                                                              

 

                                   


کلمات کلیدی:
نفس کشيدن
ساعت ٧:٢٢ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢۳ اسفند ۱۳۸۳  

شب از نيمه هاش هم گذشته... ولی دقيقا نمی دونم ساعت چنده...؟

تو رختخوابم غلت می زنم... ولی فايده نداره... پا ميشم... يه لرز تيزی رو حس می کنم... با کف دستام بازوهامو می مالم...!

ميرم پای پنجره... پرده رو کنار می زنم... از پشت شيشه بخار گرفته پنجره بيرون رو نگاه می کنم...ولی چيزی معلوم نيست...!

با کف دست يه دايره از بخار رو پاک می کنم... يکی از چراغای خيابون زير بارون به طور کلافه کننده ای خاموش و روشن ميشه و درختا با وقار خاصی تکون تکون می خورن...!

دلم می خواد ماه رو از تو آسمون بردارم و تو دستام بگيرم... نمی دونم چرا فکر می کنم اين طوری گرم می شم...!

حريص تر می شم... پنجره رو باز می کنم... باز اون لرز تيز رو که حالا با يه سوز دلنشين همراه رو احساس می کنم...!

دو تا نفس عمـــــــــــــــــــــــــــيق می کشم...وای بوی بهار ميومد...  چقدر دلم برای بهـــــــــــــــــــار تنگ شده بود... چقدر دلم برای تـــــــــــــــــــو تنگ شده بود... چـــــــــــــقدر دلم برای نفس کشيدن تنگ شده بود...چقدر اين کار رو دوست دارم...!

همه شش هامو از هوا پر می کنم...حس می کنم دارم مثل بادکنک های رنگارنگ دوران بچگی مون پرواز می کنم...!

چقدر اين کار رو دوســــــــــــــــــــــــــــــــــــــت دارم... چقدر دلم برای نفس کشيدن تنگ شده بود...!


کلمات کلیدی:
بازنده نقطه بازی
ساعت ۱۱:٤۳ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٤ اسفند ۱۳۸۳  

تصاوير جلوی چشمام مشبک ميشن... همه چيز دور سرم می چرخه...می ذارم تــــــــــــــخت بيمارستان... توی نگام کش بياد...

تمام رنگ ها محو می شن و جز يه سفيدی وســــــــيع و بی رحم چيزی نمی مونه...

اين دفعه کاغذ و قلم نداشتم...تو گيجی کلمات رو مرتب کردم...

خودکارت رو بردار... يه نقطه بذار روی کاغذ... بعد يه نقطه ديگه... پايين ...بالا... چپ ... راست... بعد يه نقطه ديگه... وقتی اون قدر نقطه گذاشتی که يه حجم از نقطه های فاصله دار جلوت روی کاغذ بود... نقطه ها رو به هم وصل کن...

درست مثل نقطه بازی... اون قدر خط بکش بين نقطه ها که هيچ نقطه ای تنها نمونه... حالا ديکه هيچ نقطه ای تنها نيست...!

نقطه بازی واسه کشتنه... برای وقتايی که مثل نقطه...تنهايی... که يا تو لحظه ها رو می کشی... يا لحظه ها تو رو

در هر صورت تــــــــــــــــــو بازنده ای...!

بازنده تـــــنهايی... بازنده نقطه هايی که تنها نيستند و ... تنها بازنده نقطه بازی تويی

با تو قـــــــــــــــــــــــــــهرم تا شايد فـــــــــــــراموشت کنم زير خط هايی که نقطه ها رو به هم وصل می کنن... زير لايه های بارون که نمی دونم زير سقف اتاق... از کجا می باره...

اين بارون لعنتی... قهرم رو قلقلک می ده...!!!

 


کلمات کلیدی:
خيلی سردمه
ساعت ٥:۳٩ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢ اسفند ۱۳۸۳  

سلام...خواستم از همه دوستای گلی که جواب سوال من رو دادن تشکر کنم...هر چند که بعضی از دوستان کم لطف بودن و جواب ندادن...

 

گفتی : زمستان است

گفتم : بی قراری سخت است

گفتی : دلتنگ شده ای ؟!

گفتم : يک آسمان!

گفتی : تنها مانده ای ؟!

گفتم : يک دريا !

گفتی : اشک را به چشم هايت راه ندهی وقتی دلت می گيرد.

گفتم : من چشم های تو را نوشيده ام...اشک نيست و باران است...شور نيست و شيرين است.

گفتی : اين است عشق !

گفتم : خيالم رنگی است...عشق را می شناسم.

گفتی : مجنون شده ای ؟!

گفتم : کاش ليلی بودم !

گفتی : بيمار شده ای تو ؟!

گفتم : آخر...شب ها مهتاب می خورم من.

گفتی : نور مهتاب ديوانگی می آورد.

گفتم : درمانش همين است.

گفتی : آخر قصه شـیـــــرين است.

گفتم : من دويده ام...سالهاست...اينجا فقط ســـــــرد است.

گفتی : سرما شيفتگی می آورد.

گفتم : و تب...!

گفتی : تب کردنت را دوست دارم.

گفتم : تـــــب دارم...تــــــــو را ندارم.

گفتی : مگر من به خوابت نيامده بودم ؟!

گفتم : باشد...اين روزها دستم به آسمان نمی رسد که نمی رســــــد.

گفتی : چاره اش عـــــــــــــــشق است...همين سه حرف ساده و کوچک.

گفتم : عشق؟! پيدايش نمی کنم توی آسمان ها !

گفتی : غمت نباشد...شيرين باش... آسمان چراغان است.

گفتم : شيرين می مانم و چشم به راه...شايد نگاهت خود عــــــــشق باشد.

گفتی : منتظر بمان...پرواز به خاطر عـــــــــــــــــــشق.

گفتم : هـــــــــــــــــــــــــستی؟!

گفتی : هميشه هــــــــــــــــــــــــــستم...شيرين باش...


کلمات کلیدی: